Saplantı, sakaların ağaç dallarında öttüğü bir gece, öncesi kınalı kuzular denmiş, binlerce kurban. Bir adam, bir kadına tutkun, hikâyesi çöle düşmüş, her kafadan ki o baş, birer ses, inadına düşmüş. Bir çocuk, uzanan kırlar boyu uçurtmasına denk düşen hayranlığı tabiata salmış. Tabiatın kırış kırış yaşlı yüzünde dolaşan bir çift küçük ayak, sekerek ilerler artık, kapalı gözler, ilerler.
Çocuklar misket oyunlarıyla büyüdüğü zamanlar, yaşlı çınar ağaçlarının altında bir meczup uyuyakalmış, öylece kalmış, kıpırtısız, nostaljik…

Masalları yalnız çocuklar sever! Büyüklerin uydurduğu masallar yerini saplantı haline bıraktığı zamanlarda…
Delileri bile çıldırtan zamanlarda. Milyonca saplantılı insan…

Sen bıyıklı, uzun saçlı adam… Olağan günlerden sıyrılmış olmakla övünebilirsin, hakkın da var, lakin şu kof cevize yaptıkların hiç hoş değil. Laneti çektin üzerine, gözün aydın, ruhun şad olsun!
Kabaran bir dalga alıp götürsün seni, saçların uça da kel kalasın, bıyıklarını karıncalar yesin, ah edipte gün yüzü görmeyesin…

Sen kel, bıyıksız, pejmürde kılıklı sefih herif… Anladın mı dünyanın kaç bucak, denizlerin kaç fersah, dağların doruklarının kaç arşın olduğunu. Kof cevizin ah ı aldı seni, kimi kargışlıyorsun şimdi söyle, kime bu bedduaların?

Gözleri kaçırmak, treni kaçırmakmış meğer anladım. Alın bunlar sakallarım, bu uzun saçım, eldivenim, berem, botum. Romantik devrimciliği bıraktım artık, toprak anadan alıyorum itibarımı.
“toprakla yüzleşmeyen devrim, korkakların oyun alanıdır”

Sıradaki konçerto çalınsın, vals başlasın, şenlikler, cadde kemerleri, uzayan kortej. Başlasın, sebepsiz yere çaldırdığımız kitapların o meşhur kahramanları, canlandığında her şey. Bir korku düşsün içimize, bir sancı başlar başlamaz, saplantı…